வெறும் மனிதனாக இருந்த என்னை
கவிஞனாக மாற்றிய
செப்படி வித்தைக்காரி
நீ
செய்வது நியாயமா...?
நான்
நிலவை நிராகரித்ததும்
தென்றலை வெறுத்ததும்
உன்னை பார்த்தபின்புதானே....
நிகழ்வுகளை மறந்து நான்
கனவுகளில் மிதந்ததும்
உன்னால்தானே....
இன்று என்னை
கவிஞனாகவே இருக்கவிட்டு
யாரோ ஒருவனை
காதலனாக மாற்றுவது
நியாயமா...?

காதலை நான் விரும்பியபோது
கவிதை பாடியிருக்கிறேன்
காதலே என்னை விரும்பியபோது
கவிதையை ரசிக்கமட்டுமே முடிகிறது

எந்தத்தென்றலாவது என்னை
தொட்டுப்பாடாதாவென்று
ஏங்கும் மூங்கிலாயிருந்தேன்
உன் உதட்டோரம் உட்காருவதாயின்
புல்லாங்குழலென்ன
அடுப்பூதுங்குழலாகவும் சம்மதமே

எழுதச்சொல்லிக்கேட்டாய்
ஏதாவது கவிதை எழுதச்சொல்லிக்கேட்டாய்
உன்னையே எழுதினால்
வாசிப்பாயா பெண்ணே!

அழிந்துகொண்டிருக்கும் என் முகம்....
முகவரியில்லாத தேசத்தில் நான்
என் கனவுகள்
நிறம் மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன
நான் நானாக இல்லை
என் சுயத்தின் அழிவு
எப்போது ஆரம்பமென்று
சரியாக தெரியவில்லைதான்
ஆனாலும் அது
என்
தோல்விகளில்தான் தொடங்கியது
அவளைப் பார்க்கும்வரை நான்
நானாகத்தான் இருந்தேன்
பார்த்தபின்னர்தான்
வேறாகிவிட்டேன்
அவளின் பார்வைகளில்தான்
என் பரிணாமவளர்ச்சியை
அறிந்து கொண்டேன்
ஆனால் அதுதான்
பரிதாபமாகவும் மாறிவிட்டது
நாம் அன்று
ஏதாவது பேசியிருந்தால்
நான் இன்று
பேசத்தேவையே இருந்திருக்காது
அன்றைய எம் மௌனம்தான்
இன்று என் புலம்பல்களை
அத்தியாயங்களுக்குள் அடங்காதவையாக்கிவிட்டது...

காத்திருக்கிறேன்....

மவுனத்தின் வெளிகளில்
அலைகிறது என் காதல்
உன்னிடம் கொண்டு சேர்க்க
எவருமில்லை
கொண்டுசேர்க்கப்படுவது
காதலுமில்லை
உன்னால் உணரப்படுவதற்கு
இன்னும் காலமிருப்பதால்
நான் காத்திருக்கிர்றேன்
காலத்தில் கரைகளில்....

எவ்வளவு காலமாயிற்று எழுதியென்று
பேப்பரும் பேனாவும்கூட பரிகசிக்கிறது
தமிழ் எழுத்துக்கள்கூட தட்டுத்தடுமாறித்தான் கைவரப்பெறுகிறது
இணையவழித்தளம் இசைய்ந்து வருவதால்
மீண்டும் எழுத ஆரம்பிக்கிறேன்.
இப்போதைக்கு
சில பழைய பல்லவிகளோடு
கவி பாட வருகிரேன்.
சுருதிபேதம் இருப்பின்
மன்னிக்கவும்.
விரைவில்
மீண்டும் சந்திப்போம்.